Σε κάνουν ικανό να τολμήσεις μια βόλτα στο έξω,
όταν το έξω δεν θέλει.
Αγαπώ τις ομπρέλες.
Αυτές με την ξύλινη λαβή.
Αυτές τις θεόρατες, που δεν χωράνε πουθενά,
η θέση τους μόνο engage στο μπράτσο σου
ή κρεμασμένες στον ώμο σου, τόξα ετοιμοπόλεμα.
Θόλος προστασίας πάνω από το κεφάλι σου,
προσωρινή στέγη.
Μαγικό φίλτρο, σε κάνει άτρωτο ενάντια στον καιρό,
όσο θέλεις, αν το θέλεις.
Όμορφη εικόνα οι ομπρέλες,
συντροφεύουν ανθρώπους στο πλακόστρωτο ευρωπαϊκής πόλης,
βροχή από πάνω τους, γέλια από κάτω.
Τις αφήνεις -παραμελημένες- στο κατώφλι να ξεϊδρώσουν,
τινάζεις στάλες από το παλτό σου,
βολεύεσαι στον καναπέ και πίνεις κάτι ζεστό.
Μετά, τις ανοίγεις και χάνεσαι ανάμεσα στον κόσμο,
μυρωδιά βροχής ξανά.
Αγαπώ τις ομπρέλες.
Μα εδώ, ποτέ δεν βρέχει αρκετά.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου