Δείπνο στα McDonald's

Σάββατο 8:15μμ, Σύνταγμα. Το χριστουγεννιάτικο δέντρο ολοκαίνουριο και άκαφτο. Ο κόσμος δήθεν ψωνίζει, δήθεν χαίρεται. Πηγαινοέρχεται στ'αλήθεια πάντως και είναι πολύς. Στη γωνία McDonald's και Ερμού, κάτω στο πεζοδρόμιο καθισμένος ένας άντρας γύρω στα 55 και δίπλα του κουλουριασμένος ο σκύλος του. Δεν φαινόταν να είναι άστεγος. Ήταν ένας άνθρωπος με όψη διανοούμενου, με όμορφα ρούχα, με μικρά στρογγυλά γυαλιά και προσεγμένα γένια. Έμοιαζε με Άγγλο, Γερμανό, μπορεί και Έλληνα και αν στεκόταν όρθιος θα έλεγες ότι είναι συγγραφέας ή καθηγητής πανεπιστημίου, ή κάτι τέτοιο και είχε βγάλει βόλτα τον αστραφτερό σκυλάκο του, λίγο μετά το φαγητό και λίγο πριν πιεί ένα ποτήρι γλυκό κόκκινο κρασί διαβάζοντας ένα βιβλίο.
Κι όμως, καθόταν κατάχαμα στο πεζοδρόμιο, με ακουμπισμένη την πλάτη στον τοίχο των McDonald's και κρατούσε στο χέρι ένα χαρτάκι που έγραφε απλά... "ΠΕΙΝΑΩ". Κοίταζε ευθεία και το βλέμμα του ήταν τόσο διαφορετικό από όλων των ζητιάνων που έχω δει. Δεν είχε χάσιμο, ή τρέλα ή ψεύτικη επίκληση οίκτου. Ήταν σιωπηλό, βαθιά απογοητευμένο και εντελώς στραμένο μέσα του. Στάθηκα μπροστά του, στην ουσία κοκάλωσα και τον κοίταζα. Ήθελα να τον ρωτήσω "τι συνέβη; Τι πήγε τόσο στραβά για σένα;". Το μόνο που κατάφερα τελικά να πω ήταν ένα είστε καλά κι άλλο ένα θέλετε να φάτε κάτι; Μου είπε ναι και στα δύο και όταν επέστρεψα με μια σακούλα γεμάτη με ένα φουλ γεύμα και αναψυκτικό από το αμερικάνικο ταχυφαγείο με κοίταξε, φίλησε το εσωτερικό των δαχτύλων του και μου έστειλε το φιλί του στον αέρα με ένα αμυδρό χαμόγελο.
Δεν έχω σταμάτησει να σκέφτομαι αν θα μπορούσα να έχω κάνει κάτι περισσότερο από αυτό που έκανα.